Categoriearchief: Uncategorized

Slag

Het is zondag 2 juni 2019 en 31 graden. Gelukkig is er wind. Ik zit thuis met een kop koffie in de schaduw van bomen. Zo juist  2 rode aardbeien geoogst van eigen planten in de stenen potten aan de rand van het grasveld. Heerlijk zoet!  Ik ben blij met de wind die mijn haren alle kanten opblaast. Ik hoor het zoeven van de wieken van de windmolens verder op. Het zijn zware slagen die ik hoor. Zware diepe klappen slaan gaten in de luchtstroom.  Ik hoor ze niet elke dag. Vandaag wel.

Mama moet wel wennen aan de nieuwe woonplek waar ze nu woont – zegt ze vanmorgen. De ingang is anders. De keuken is niet de hare, lijkt van iemand anders. Dat heb ik sinds ik ziek ben – zegt ze – dat ik moet wennen aan waar ik nu woon…Ze woont al 20 jaar in dit huis, samen met papa. Tegen papa heeft ze dit al vaker gezegd. Tegen mij nu voor het eerst. Mama raakt verloren in de tijd en in haar omgeving. Ik zie in haar ogen de twijfel en het niet begrijpen. Verbindingen worden vernietigd in haar brein. Subtiele slagen zijn het. Al die kleine slagen samen maken gaten in haar denken en doen. Als zware diepe klappen. Ik zie ze niet elke dag. Vandaag wel.

 

Laatste dag

Het is vandaag de laatste dag van November 2018. Ik heb deze maand nog geen column, verhaal, quote, afbeelding of stuk tekst geplaatst op mijn website www.stroomlijnen.com.

Daar baal ik van. Het is nu 23.21 uur. Ik heb nog ruim een half uur om iets te publiceren, zodat het archief november 2018 vermeldt!  Wat een suffe reden, ik weet het! Maar goed, dat is wel de reden dat ik nu nog zit te typen. Het is vrijdagavond, glaasje wijn erbij; het is te doen hoor!

Ik baal ervan omdat ik momenteel niet productief ben met publiceer-baar schrijven. En dat “momenteel” is al wel even. Ik schrijf wel. Elke dag. Creatief, dagboek, woorden van mijn hart en woorden die mij inspireren. Ik lees ook, elke dag. En toch is er steeds dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt – vaak roept – ga nou zitten en schrijf. Elke dag keuzes maken….wat doe ik?

30-11-2018

 

 

 

Schrijven

Mijn streven is om 2 keer in de maand een bericht te plaatsen op  mijn blog. Ik schrijf graag. Ik wil schrijven. Waarom valt het dan elke keer niet mee om een nieuw plaatsbaar stukje te schrijven?

Ik schrijf wel elke dag. Creatief. Ik bedenk een onderwerp waarover ik ga schrijven. Ik zet de timer dan op 12 minuten en schrijf die tijd achter elkaar door, zonder te stoppen. Rustig beweeg ik de pen over het papier.  Ik begin met bewuste gedachten op te schrijven en halverwege het verhaal laat ik dat vanzelf los. Dan duik ik vanzelf dieper in mijn frustratie, verwondering, beleving, onmacht, plezier, liefde of mening. Al naar gelang het onderwerp. Soms weet ik niets meer. Dat schrijf ik dan op. Soms begin ik opnieuw halverwege het geschreven stukje. Ik ga dan terug naar de beginvraag of het onderwerp. De tijd is vlot om.
Deze stukjes zijn géén eetbaar schrijven -zoals Geertje Couwenbergh dit noemt. Deze stukjes gebruik ik als inspiratie om een blog of kort verhaal te schrijven. Soms is zo’n creatief stukje een beginpunt voor een blog en zelden is het compleet.

Ik schrijf omdat ik er blij van word. En opgeruimder en lichter. En tegelijkertijd voller. Ik ervaar meer ruimte en lucht in mijn hoofd en leven. Het werkt ontspannend.  En het fijnst van alles is dat ik Inzicht krijg door het schrijven. Als ik door mijn notitieblokken blader en lees wat er uit mijn hoofd via die pen van mij aan wijsheid op papier komt, dan ben ik onbewust al veel verder in persoonlijke ontwikkeling dan ik bewust weet. Ik verras mijzelf!

Tijd om eetbaar te schrijven neem ik niet. Lijkt alsof ik geen geduld heb om tot een goedlopend verhaal te komen met een begin-midden-eind. Ben ik zó ongeduldig? Waarom? Hoe kom ik daarvan af?

 

Schrijf de blues-3

Zoals ik eerder schreef heb ik mee gedaan aan de “Schrijf de Blues” Schrijfchallenge door Nanda Huneman van 1-1-2018 tot en met 15-1-2018.
Mijn favoriete opdracht is Les 10. De opdracht was een imitatio schrijven. Hierbij gebruik je de structuur van een gedicht om zelf een gedicht te schrijven. Je neemt een aantal beginzinnen en schrijft daarop door. Zo maakte ik mijn eigen versie van De Reis (The Journey van Mary Oliver).

Een week nadat ik deze imitatio heb geschreven lees ik het na in mijn notitieboekje. Wat mooi, goed, knap en ontroerend!  Het geeft goed mijn gevoel weer op die dag en over het specifieke onderwerp. Ik heb mezelf aangenaam verrast; dat ik zoiets moois heb gemaakt!

Ik wil mijn eigen versie van De Reis graag met jullie delen. Het is heel persoonlijk.

De Reis.
Op een dag wist ik wat ik moest doen en begon als redding voor mezelf met logopedie. Erkennen dat ik stotter. Laat vallen mijn perfecte plaatje. Het is er, ik heb geen keus. Zó ben ik. Stop met verstoppen.

Ofschoon de stemmen om mij heen hun slechte raad bleven schreeuwen: “Wees lief, wees aardig, dan is iedereen tevree. Praat altijd vloeiend, dan is iedereen trots en dan…, alleen dán, heb jij het goed gedaan!”

Het was al laat genoeg en de nacht was wild en de weg lag vol gaten en hobbels. Soms een kei, veel vaker takken. Kleine takjes lagen overal. De wind verplaatst en verdeeld. De bladeren zijn weg. Het hout is dood. Het ligt en verplaatst en is niet te zien in het donker. 

Maar stukje bij beetje, als de vorst uit de grond is en de losse takken zijn gesprokkeld en verbrandt op het kampvuur, zie ik knoppen aan de bomen, bloesem aan de struiken, bloeiende bollen en overvalt mij die gave, die kracht – ondergronds, onderhuids- staat nooit stil. Natuur en Mens voedt zich aan energie en zon ook als alles lijkt te rusten.

En er klonk een nieuwe stem, die ik langzaam herkende als mijn eigen stem. Soms een hakkel, altijd oprecht en gemeend. Mijn eigen volle, geaarde stem. Ontroerd voel ik de ruimte; Adem in en uitademend stroomlijn ik mijn gedachten. Mijn rol en ik worden 1. Wijsheid heb ik gesprokkeld al de jaren dat ik leef.

Terwijl ik steeds dieper de wereld binnen beende, vastbesloten om mijn wijsheid te delen, kracht te laten zien, hoop ik zo dat ik het Durf. Durf,  doe, neem nu – nu is het moment – de verantwoordelijkheid over Jouw Leven. Het enige leven dat je hebt. Het enige Leven dat jij redden kan en helen kan.

Geloof – Straal Licht – Sta Recht

10-1-2018

Schoonheid

Museum More in Gorssel 17 oktober 2017.  Onze trouwdag. 27 Jaar geleden zeiden wij Ja tegen elkaar.  Tot op heden hebben wij ons niet vergist. Gaat niet altijd vanzelf, kost inzet van ons allebei. Ben trots en gelukkig met het leven in ons gezin; 3 jongens en 1 hond. Onze woonplek is aan verandering toe; daartoe hebben wij stappen gezet. Wordt vervolgd.

Meestal doen wij iets leuks, vaak iets cultureels of gastronomisch op deze datum. Ik wil al langer een keer naar Museum More in Gorssel. Vandaag gaan we. Samen.
Inclusief lunch in het restaurant. Zo’n uitje vindt ik genieten. Tijd en aandacht voor elkaar. De schoonheid van het gebouw, de schilderijen en de omgeving.

Er hangen mooie kunstwerken, oa. van Berserik. Ik ben het meest getroffen door een relatief klein werk. Zo teer, iel met  een delicate uitstraling.  Je proeft de sfeer van ingetogenheid, schoonheid, mysterie en realiteit. Het gaat om het raam en de vaas met takken. De omlijsting is sober, gewoontjes, een blik op het gewone harde leven. Maar de hoop en ontroering spreekt uit hoe de schilder het raam en de vaas met takken en groene blaadjes aan ons toont.

Middagzon 1987 van Berserik; zo heet het schilderijtje in Museum More te Gorssel.
Ik kan er niet van wegkomen. Kijk en kijk. Loop verder, loop naar de volgende zaal. Ga nog eens terug, zoek het beeldschone, kwetsbare, naakte schilderijtje weer op en maak onderstaande foto. Mooi in al haar eenvoud. Zonlicht dat een glinstering geeft aan de tere groene blaadjes aan de tak in de glazen pot op het oude tafeltje voor het raam. Die gordijnen hangen er al langer…
Het hele schilderijtje ademt verwachting, liefde en aandacht, door natuurlijke vormen en kleuren. Doordat de zon van achteren op de tak schijnt, zie je de dunne, fragiele lijntjes; de aderen van de zachtgroene blaadjes aan de tak. Hoe de zon erop schijnt bepaald wat en hoe je het groen ziet, welke kleur nuance het krijgt.

Zo wil ik schrijven! Zoals de schilder hier de schoonheid toont en de sfeer neerzet…Kijk, zó, precies zó…  wil ik een verhaal schrijven. Zo licht en delicaat aangestipt, dat de lezer geraakt wordt door hetgeen niet gezegd wordt, maar waarvan je weet-proeft dat het er is, dat het speelt. Want daarom, alleen daarom is het verhaal (of de afbeelding)  zoals het is. Als ik dat kan…o dan, ben ik goed.

Net als die glazen vaas met takken. Schittert in zijn omgeving en toch zo eenvoudig. Je voelt de charme van de takken in de vaas. Verrukt; O, wat mooi! Met aandacht geplukt en daar neergezet om sfeer te brengen en te geven aan de mens die daarvoor openstaat. Als je het geluk hebt bij toeval daar te zijn, de schoonheid te mogen aanschouwen, dan ben je bevoorrecht. Het maakt je rijker. Zo wil ik een verhaal neerzetten.

Zo wil ik schrijven. Mensen mogen het aanschouwen, bij toeval of bewust. Mensen mogen hun eigen beleving er op los laten. Elke lezer ervaart en belicht het verhaal anders. Als de gevoeligheid, teerheid, verfijndheid maar overkomt. Steeds anders. Als ze maar even geraakt zijn; O, wat een sfeer. Prachtig.

Ps. de foto is schuin van boven genomen anders kreeg ik de kleuren niet goed. In werkelijkheid is het schilderij veel mooier. Een plaatje!

Schrijf de blues-2

Dinsdag na Blue Monday 16-01-2018.

Geen video opdracht meer of een afspraak voor een webinar. Heel kaal. Ik mis het. Ik verheug me nog wel op het maken van de collage opdracht van Dag 14. Dag 13 was ik jarig. Die dag heb ik niet gezeten om te schrijven. De opdracht van Dag 13 heb ik gemaakt op Dag 14. Dag 15 was de live webinar. Dus Dag 14 moest even wachten. De video heb ik al wel 2 keer gezien. Nanda’s woorden en invalshoeken zijn fijn en inspirerend. Het geeft zin in aan de slag gaan met Schrijven. Ik heb zó ontzettend fijn en veel geschreven de eerste 14 dagen van 2018! Echt waar. Elke dag deed ik het. Meestal ’s avonds na het zit-uurtje op de bank na het avondeten. Eén uur was zó voorbij als ik zat. Vanaf Dag 3 verheugde ik mij gewoon op dat moment. Lekker rustig naar boven, op de studeerkamer, oortjes in. Geen afleiding van kinderen, man, hond, klusjes. Focus en aandacht voor de pen en het schrift. De video inspireerde. Nanda heeft een aangename stem. Leuk hoe elke dag de setting anders was en de opdracht ook. Soms luisterde ik ’s middags de video en dacht alvast na over de opdracht. ’s Avonds de timer op 15 minuten en dan stroomden de woorden als vanzelf op het papier. Een fijne ervaring. Mijn geest opende luikjes, gedachten gaven dingen bloot die ik zelf al een soort van vergeten was. Ik mag straks teruglezen voor de opdracht van Dag 14. Ik denk/weet nu al dat ik aangenaam verrast zal zijn welk een wijsheid en inzicht ik opgeschreven heb. Qua schrijfstijl schrijf ik beschouwend, vertellend wat ik gedaan heb – hum- dat lees niet boeiend; wil ik anders gaan doen. Ik zelf als hoofdrolspeler in mijn verhalen! Dat wordt de uitdaging voor mij.

Ik voel mij goed bij dagelijks schrijven. Ik verzamel nu, en al een paar jaar  materiaal voor een boek. Ik lees veel. Ik ben goed bezig. Nu Actie! DOEN. Geen slappe hap meer. Ik ben het waard. De wereld wacht op mijn verhaal. Zekers.

Om verder te gaan in de schrijf flow heb ik het boek van Nanda Huneman “Spelen met je leven” aangeschaft van verjaardagsgeld 🙂

 

Schrijf de blues

Ik heb meegedaan aan de  “Schrijf de Blues” Schrijfchallenge  door Nanda Huneman
van 1-1-2018 tot en met 15-1-2018;  Blue Monday.

Ik heb eerst een nieuwe Stabilo balpen gekocht. Schrijft fijn, is iets grover/groter tussen mijn vingers. Ligt stevig in de hand. Krijg geen kramp meer bij langer schrijven. Leuk detail; hij schrijft groen. Haha kwam ik bij gebruik achter. Voor mijn Stabilo easy original heb ik nieuwe vullingen gekocht, dacht dat die altijd blauw waren. Thuis schreef de pen ineens paars! Haha, weer een verrassing.

Wat heeft “Schrijf de Blues” mij gebracht?

Een goed begin van 2018!
Het was fijn om te doen. Wetende dat het 15 dagen zijn. Elke dag een kwartier blokken in je agenda. Dat was dé tip voor mij waardoor ik dacht/wist: dat kan ik! Dat lukt. En het was ontzettend Fijn. Het kostte mij totaal geen moeite om een halfuur te gaan zitten. Video te kijken en luisteren en dan de opdracht te doen. Timer op 12 minuten. Meestal ’s avonds. Ik schreef hierdoor meer en vaker dan anders. De opdracht van de dag bleef spelen in mijn hoofd. Vaak schreef ik er de volgende dag nog 10 minuten over.
Vanaf Dag 3 verheugde ik mij op de video en het schrijfmoment. Toen begon het al Goed te voelen. Tijd voor mezelf, rustig op de studeerkamer, oortjes in, geen afleiding. Mijn pen, met paarse inkt, bewoog onophoudelijk over het papier. Woorden, zinnen verschenen in mijn notitieboek. Pagina’s vulden zich. Ik voelde mij er goed bij. In de loop van de eerste week voelde ik me opgeruimder en goed gemutst. Er is een stuk in mij dat opleefde, opveerde. Een plek ergens in mijn buik dat ruimer, zachter, lichter, draaglijker voelde. Ik kon vaker ontspanning voelen rond mijn middenrif. Ik heb zoveel te vertellen. Door elke dag te schrijven geef ik mijzelf eindelijk toestemming om te gaan zitten schrijven. Kost geen elke moeite! Soms denk ik langer na over de schrijfopdracht. Elke video heeft een andere sfeer, een andere ingang; gedachten-gang. Nanda vertelt aangenaam. Fijn. Ik krijg goede zin van haar presentaties. Down-to-earth en niet belerend. Ze klinkt beslist niet als de strenge schooljuf en op-tijd-inleveren muts. Daar heb ik ook geen zin in. Nanda geeft hoop en aanzetten.

Ik ben 2018 Goed begonnen! Ik ben trots op mij omdat ik het elke dag gedaan heb. Voor mij is de Schrijf-challenge geslaagd en meer. Ik ben blij ervaren te hebben dat elke dag 15 minuten schrijven écht werkt! Dankjewel Nanda.

 

2018

Voor mij is 2018 het jaar van:

– Schrijfcursus volgen bij schrijvenonline.org
– Creatief Dagboek Schrijven
–  Mediteren
–  Ademhalingsoefeningen
–  Optimaliseren van mijn website Stroomlijnen.com. O.a. met tags, widgets en onderwerpen. Inhoudelijk wil ik ook praktische teksten gaan schrijven over Doelmatig Organiseren. De vorm en de inhoud wil ik zodanig aanpassen dat het beter past bij de naam van mijn site.
– Woorden: Licht en Roze (komen al een tijdje steeds naar voren.)
– Verhuizen.

Mijn doel voor 2018 met dit alles: “iets” in beweging zetten. Zichtbaar en Onzichtbaar.
Mijn woord voor 2018 is BEWEGING.
Ik wil mij meer gaan verdiepen in het schrijven, het mediteren en het gebruik van kleur.
Ik wil doorgaan met zorgen voor mij. Langzaam valt alles een beetje op zijn plek. Allerlei losse lijnen gaan één geheel vormen. Losse draden maken een web en haken in elkaar. Ik zie en voel overlappingen, herkenningspunten, verdeelpunten en verlengstukken. Mijn persoonlijke groei krijgt steeds meer lucht, meer ruimte. Ik kan het zover oprekken als ik wil en aankan. Soms zie en voel ik een mooi patroon verschijnen in mijn denkbeeldige persoonlijke wereld. Sommige vlakken kleuren al mooi roze, geel, lila, rood, lichtblauw. Ik voel nu al de rust en het inzicht dat het niet erg is als ik wat lijnen mis, nooit invul of los laat hangen. Ik bepaal. ik ben de regisseur van dit levenswerk. Fascinerend deze weg door mijn persoonlijke belevingswereld. Er is nog veel te ontdekken. Heel Fijn!

ALLE GOEDS VOOR 2018!

Liefs, Josephine