Categoriearchief: Uncategorized

Mijn thema voor de zomer van 2020 is:

RUSTIGE TRED

Mijn zin voor deze zomer is:

“DE ZON IS DUIZEND STRALEN IN JE BUIK EN DE REST BESTAAT NIET”      -Picasso-

Mijn kleur voor deze zomer is:

GROEN

 

 

Bad

Na mijn zondagse ochtendwandeling ga ik in bad. Zalig! Het badschuim is roze, zacht en knisperend. Ik schep volop schuim in het kommetje van mijn beide handen aaneen en druk mijn neus erin. Ogen dicht. Ik ruik frisse ochtenddauw ergens op een bergweide in Zwitserland. Nogmaals neem ik een schep uit het volle, knisperende schuim. Ogen dicht. Neus erin en ruiken! Zo intens fris en basic moet de ochtenddauw aan de rand van een Alpenweide ruiken! Als ik mijn ogen zou openen op deze plek dan zie ik het dal voor me, zachtgroen gras, beetje nat nog van de ochtendnevel. Rondom langs de randen van de weide kronkelt het paadje waarop ik straks weer naar beneden wandel. Op ooghoogte zie ik de bergrand van de Alpen en het zacht blauwe ochtendlicht in de verte. Kleine wolken drijven héél langzaam voorbij de bergtoppen.

Ik doe een scheutje groene badolie bij in het badschuim. Voor ‘rust en balans’ staat op het flesje. Met mijn hand roer ik de olie er een beetje door. Weer maak ik een kommetje van mijn beide handen. Schep door het schuim. Ogen dicht. Neus erin en ruiken! Ik ruik de aarde, rond, vol en basic.

Ik aard hier in het bad en … daar op de berg.

Fijne zondag,
Josephine, 3 mei 2020

 

Met elkaar

Volgende week is het Pasen. Het wordt een anders dan anders Pasen. We moeten er samen wat van maken. Maar hoé dan samen in deze tijd van Corona crisis. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en gemis bij de sociale afstand regel die nu geldt.

Als de Margriet deze week op mijn deurmat ligt zie ik een roze hart op een zacht gele achtergrond als cover van het tijdschrift. In de bijbehorende column lees ik: “als je kind in een andere stad woont en daar voorlopig blijft”. Nou dat is mijn/ons verhaal. Het hart van Margriet heb ik  voor het raam gehangen. Als hart onder de riem voor alle mensen die  nu niet samen kunnen zijn. En voor ons zelf.  Niet bij elkaar, wel met elkaar.

 

Fijne Pasen!
Josephine 10-4-2020

Slag

Het is zondag 2 juni 2019 en 31 graden. Gelukkig is er wind. Ik zit thuis met een kop koffie in de schaduw van bomen. Zo juist  2 rode aardbeien geoogst van eigen planten in de stenen potten aan de rand van het grasveld. Heerlijk zoet!  Ik ben blij met de wind die mijn haren alle kanten opblaast. Ik hoor het zoeven van de wieken van de windmolens verder op. Het zijn zware slagen die ik hoor. Zware diepe klappen slaan gaten in de luchtstroom.  Ik hoor ze niet elke dag. Vandaag wel.

Mama moet wel wennen aan de nieuwe woonplek waar ze nu woont – zegt ze vanmorgen. De ingang is anders. De keuken is niet de hare, lijkt van iemand anders. Dat heb ik sinds ik ziek ben – zegt ze – dat ik moet wennen aan waar ik nu woon…Ze woont al 20 jaar in dit huis, samen met papa. Tegen papa heeft ze dit al vaker gezegd. Tegen mij nu voor het eerst. Mama raakt verloren in de tijd en in haar omgeving. Ik zie in haar ogen de twijfel en het niet begrijpen. Verbindingen worden vernietigd in haar brein. Subtiele slagen zijn het. Al die kleine slagen samen maken gaten in haar denken en doen. Als zware diepe klappen. Ik zie ze niet elke dag. Vandaag wel.

 

Laatste dag

Het is vandaag de laatste dag van November 2018. Ik heb deze maand nog geen column, verhaal, quote, afbeelding of stuk tekst geplaatst op mijn website www.stroomlijnen.com.

Daar baal ik van. Het is nu 23.21 uur. Ik heb nog ruim een half uur om iets te publiceren, zodat het archief november 2018 vermeldt!  Wat een suffe reden, ik weet het! Maar goed, dat is wel de reden dat ik nu nog zit te typen. Het is vrijdagavond, glaasje wijn erbij; het is te doen hoor!

Ik baal ervan omdat ik momenteel niet productief ben met publiceer-baar schrijven. En dat “momenteel” is al wel even. Ik schrijf wel. Elke dag. Creatief, dagboek, woorden van mijn hart en woorden die mij inspireren. Ik lees ook, elke dag. En toch is er steeds dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt – vaak roept – ga nou zitten en schrijf. Elke dag keuzes maken….wat doe ik?

30-11-2018

 

 

 

Schrijven

Mijn streven is om 2 keer in de maand een bericht te plaatsen op  mijn blog. Ik schrijf graag. Ik wil schrijven. Waarom valt het dan elke keer niet mee om een nieuw plaatsbaar stukje te schrijven?

Ik schrijf wel elke dag. Creatief. Ik bedenk een onderwerp waarover ik ga schrijven. Ik zet de timer dan op 12 minuten en schrijf die tijd achter elkaar door, zonder te stoppen. Rustig beweeg ik de pen over het papier.  Ik begin met bewuste gedachten op te schrijven en halverwege het verhaal laat ik dat vanzelf los. Dan duik ik vanzelf dieper in mijn frustratie, verwondering, beleving, onmacht, plezier, liefde of mening. Al naar gelang het onderwerp. Soms weet ik niets meer. Dat schrijf ik dan op. Soms begin ik opnieuw halverwege het geschreven stukje. Ik ga dan terug naar de beginvraag of het onderwerp. De tijd is vlot om.
Deze stukjes zijn géén eetbaar schrijven -zoals Geertje Couwenbergh dit noemt. Deze stukjes gebruik ik als inspiratie om een blog of kort verhaal te schrijven. Soms is zo’n creatief stukje een beginpunt voor een blog en zelden is het compleet.

Ik schrijf omdat ik er blij van word. En opgeruimder en lichter. En tegelijkertijd voller. Ik ervaar meer ruimte en lucht in mijn hoofd en leven. Het werkt ontspannend.  En het fijnst van alles is dat ik Inzicht krijg door het schrijven. Als ik door mijn notitieblokken blader en lees wat er uit mijn hoofd via die pen van mij aan wijsheid op papier komt, dan ben ik onbewust al veel verder in persoonlijke ontwikkeling dan ik bewust weet. Ik verras mijzelf!

Tijd om eetbaar te schrijven neem ik niet. Lijkt alsof ik geen geduld heb om tot een goedlopend verhaal te komen met een begin-midden-eind. Ben ik zó ongeduldig? Waarom? Hoe kom ik daarvan af?

 

Schrijf de blues-3

Zoals ik eerder schreef heb ik mee gedaan aan de “Schrijf de Blues” Schrijfchallenge door Nanda Huneman van 1-1-2018 tot en met 15-1-2018.
Mijn favoriete opdracht is Les 10. De opdracht was een imitatio schrijven. Hierbij gebruik je de structuur van een gedicht om zelf een gedicht te schrijven. Je neemt een aantal beginzinnen en schrijft daarop door. Zo maakte ik mijn eigen versie van De Reis (The Journey van Mary Oliver).

Een week nadat ik deze imitatio heb geschreven lees ik het na in mijn notitieboekje. Wat mooi, goed, knap en ontroerend!  Het geeft goed mijn gevoel weer op die dag en over het specifieke onderwerp. Ik heb mezelf aangenaam verrast; dat ik zoiets moois heb gemaakt!

Ik wil mijn eigen versie van De Reis graag met jullie delen. Het is heel persoonlijk.

De Reis.
Op een dag wist ik wat ik moest doen en begon als redding voor mezelf met logopedie. Erkennen dat ik stotter. Laat vallen mijn perfecte plaatje. Het is er, ik heb geen keus. Zó ben ik. Stop met verstoppen.

Ofschoon de stemmen om mij heen hun slechte raad bleven schreeuwen: “Wees lief, wees aardig, dan is iedereen tevree. Praat altijd vloeiend, dan is iedereen trots en dan…, alleen dán, heb jij het goed gedaan!”

Het was al laat genoeg en de nacht was wild en de weg lag vol gaten en hobbels. Soms een kei, veel vaker takken. Kleine takjes lagen overal. De wind verplaatst en verdeeld. De bladeren zijn weg. Het hout is dood. Het ligt en verplaatst en is niet te zien in het donker. 

Maar stukje bij beetje, als de vorst uit de grond is en de losse takken zijn gesprokkeld en verbrandt op het kampvuur, zie ik knoppen aan de bomen, bloesem aan de struiken, bloeiende bollen en overvalt mij die gave, die kracht – ondergronds, onderhuids- staat nooit stil. Natuur en Mens voedt zich aan energie en zon ook als alles lijkt te rusten.

En er klonk een nieuwe stem, die ik langzaam herkende als mijn eigen stem. Soms een hakkel, altijd oprecht en gemeend. Mijn eigen volle, geaarde stem. Ontroerd voel ik de ruimte; Adem in en uitademend stroomlijn ik mijn gedachten. Mijn rol en ik worden 1. Wijsheid heb ik gesprokkeld al de jaren dat ik leef.

Terwijl ik steeds dieper de wereld binnen beende, vastbesloten om mijn wijsheid te delen, kracht te laten zien, hoop ik zo dat ik het Durf. Durf,  doe, neem nu – nu is het moment – de verantwoordelijkheid over Jouw Leven. Het enige leven dat je hebt. Het enige Leven dat jij redden kan en helen kan.

Geloof – Straal Licht – Sta Recht

10-1-2018

Schoonheid

Museum More in Gorssel 17 oktober 2017.  Onze trouwdag. 27 Jaar geleden zeiden wij Ja tegen elkaar.  Tot op heden hebben wij ons niet vergist. Gaat niet altijd vanzelf, kost inzet van ons allebei. Ben trots en gelukkig met het leven in ons gezin; 3 jongens en 1 hond. Onze woonplek is aan verandering toe; daartoe hebben wij stappen gezet. Wordt vervolgd.

Meestal doen wij iets leuks, vaak iets cultureels of gastronomisch op deze datum. Ik wil al langer een keer naar Museum More in Gorssel. Vandaag gaan we. Samen.
Inclusief lunch in het restaurant. Zo’n uitje vindt ik genieten. Tijd en aandacht voor elkaar. De schoonheid van het gebouw, de schilderijen en de omgeving.

Er hangen mooie kunstwerken, oa. van Berserik. Ik ben het meest getroffen door een relatief klein werk. Zo teer, iel met  een delicate uitstraling.  Je proeft de sfeer van ingetogenheid, schoonheid, mysterie en realiteit. Het gaat om het raam en de vaas met takken. De omlijsting is sober, gewoontjes, een blik op het gewone harde leven. Maar de hoop en ontroering spreekt uit hoe de schilder het raam en de vaas met takken en groene blaadjes aan ons toont.

Middagzon 1987 van Berserik; zo heet het schilderijtje in Museum More te Gorssel.
Ik kan er niet van wegkomen. Kijk en kijk. Loop verder, loop naar de volgende zaal. Ga nog eens terug, zoek het beeldschone, kwetsbare, naakte schilderijtje weer op en maak onderstaande foto. Mooi in al haar eenvoud. Zonlicht dat een glinstering geeft aan de tere groene blaadjes aan de tak in de glazen pot op het oude tafeltje voor het raam. Die gordijnen hangen er al langer…
Het hele schilderijtje ademt verwachting, liefde en aandacht, door natuurlijke vormen en kleuren. Doordat de zon van achteren op de tak schijnt, zie je de dunne, fragiele lijntjes; de aderen van de zachtgroene blaadjes aan de tak. Hoe de zon erop schijnt bepaald wat en hoe je het groen ziet, welke kleur nuance het krijgt.

Zo wil ik schrijven! Zoals de schilder hier de schoonheid toont en de sfeer neerzet…Kijk, zó, precies zó…  wil ik een verhaal schrijven. Zo licht en delicaat aangestipt, dat de lezer geraakt wordt door hetgeen niet gezegd wordt, maar waarvan je weet-proeft dat het er is, dat het speelt. Want daarom, alleen daarom is het verhaal (of de afbeelding)  zoals het is. Als ik dat kan…o dan, ben ik goed.

Net als die glazen vaas met takken. Schittert in zijn omgeving en toch zo eenvoudig. Je voelt de charme van de takken in de vaas. Verrukt; O, wat mooi! Met aandacht geplukt en daar neergezet om sfeer te brengen en te geven aan de mens die daarvoor openstaat. Als je het geluk hebt bij toeval daar te zijn, de schoonheid te mogen aanschouwen, dan ben je bevoorrecht. Het maakt je rijker. Zo wil ik een verhaal neerzetten.

Zo wil ik schrijven. Mensen mogen het aanschouwen, bij toeval of bewust. Mensen mogen hun eigen beleving er op los laten. Elke lezer ervaart en belicht het verhaal anders. Als de gevoeligheid, teerheid, verfijndheid maar overkomt. Steeds anders. Als ze maar even geraakt zijn; O, wat een sfeer. Prachtig.

Ps. de foto is schuin van boven genomen anders kreeg ik de kleuren niet goed. In werkelijkheid is het schilderij veel mooier. Een plaatje!