Categoriearchief: Uncategorized

2021 Nieuwjaar

Voor 2021 heb ik een niet-woord: EIGENLIJK.
Zonder Eigenlijk zeg ik precies waar ik (eigenlijk) werkelijk naar verlang. Door eigenlijk te gebruiken zwak ik af. Ik zwak mijn standpunt af, mijn droom, mijn voornemen. Eigenlijk wil ik het wel, maar misschien kan ik het wel niet, wil ik toch niet of lukt het niet. Eigenlijk is mijn ontsnappingsroute.
Mijn doel voor 2021 is het woord “eigenlijk” schrappen uit mijn systeem.

Mijn woord voor 2021 is EIGENWAARDE.
De ander neem ik altijd serieus. De ander vindt ik belangrijk. De ander wil ik tevreden stellen. Aardig wil ik zijn voor de ander.
Mijn uitdaging voor 2021 is mijzelf zien als héél waardevol. Toewijding aan mezelf. Ook ik ben het waard om op tijd te komen en me aan afspraken te houden met mezelf. Aardig zijn voor mijzelf. En wil ik iets? Luister ik daarna. Ik wil mezelf  behandelen als beste vriendin.

Verder blijf ik doorgaan met vaker mijn Stem laten horen. En mijn Adem laten stromen.

Gelukkig Nieuwjaar!

Josephine
31-12-2020

 

 

 

Mijn thema voor de zomer van 2020 is:

RUSTIGE TRED

Mijn zin voor deze zomer is:

“DE ZON IS DUIZEND STRALEN IN JE BUIK EN DE REST BESTAAT NIET”      -Picasso-

Mijn kleur voor deze zomer is:

GROEN

 

 

Bad

Na mijn zondagse ochtendwandeling ga ik in bad. Zalig! Het badschuim is roze, zacht en knisperend. Ik schep volop schuim in het kommetje van mijn beide handen aaneen en druk mijn neus erin. Ogen dicht. Ik ruik frisse ochtenddauw ergens op een bergweide in Zwitserland. Nogmaals neem ik een schep uit het volle, knisperende schuim. Ogen dicht. Neus erin en ruiken! Zo intens fris en basic moet de ochtenddauw aan de rand van een Alpenweide ruiken! Als ik mijn ogen zou openen op deze plek dan zie ik het dal voor me, zachtgroen gras, beetje nat nog van de ochtendnevel. Rondom langs de randen van de weide kronkelt het paadje waarop ik straks weer naar beneden wandel. Op ooghoogte zie ik de bergrand van de Alpen en het zacht blauwe ochtendlicht in de verte. Kleine wolken drijven héél langzaam voorbij de bergtoppen.

Ik doe een scheutje groene badolie bij in het badschuim. Voor ‘rust en balans’ staat op het flesje. Met mijn hand roer ik de olie er een beetje door. Weer maak ik een kommetje van mijn beide handen. Schep door het schuim. Ogen dicht. Neus erin en ruiken! Ik ruik de aarde, rond, vol en basic.

Ik aard hier in het bad en … daar op de berg.

Fijne zondag,
Josephine, 3 mei 2020

 

Met elkaar

Volgende week is het Pasen. Het wordt een anders dan anders Pasen. We moeten er samen wat van maken. Maar hoé dan samen in deze tijd van Corona crisis. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en gemis bij de sociale afstand regel die nu geldt.

Als de Margriet deze week op mijn deurmat ligt zie ik een roze hart op een zacht gele achtergrond als cover van het tijdschrift. In de bijbehorende column lees ik: “als je kind in een andere stad woont en daar voorlopig blijft”. Nou dat is mijn/ons verhaal. Het hart van Margriet heb ik  voor het raam gehangen. Als hart onder de riem voor alle mensen die  nu niet samen kunnen zijn. En voor ons zelf.  Niet bij elkaar, wel met elkaar.

 

Fijne Pasen!
Josephine 10-4-2020

Slag

Het is zondag 2 juni 2019 en 31 graden. Gelukkig is er wind. Ik zit thuis met een kop koffie in de schaduw van bomen. Zo juist  2 rode aardbeien geoogst van eigen planten in de stenen potten aan de rand van het grasveld. Heerlijk zoet!  Ik ben blij met de wind die mijn haren alle kanten opblaast. Ik hoor het zoeven van de wieken van de windmolens verder op. Het zijn zware slagen die ik hoor. Zware diepe klappen slaan gaten in de luchtstroom.  Ik hoor ze niet elke dag. Vandaag wel.

Mama moet wel wennen aan de nieuwe woonplek waar ze nu woont – zegt ze vanmorgen. De ingang is anders. De keuken is niet de hare, lijkt van iemand anders. Dat heb ik sinds ik ziek ben – zegt ze – dat ik moet wennen aan waar ik nu woon…Ze woont al 20 jaar in dit huis, samen met papa. Tegen papa heeft ze dit al vaker gezegd. Tegen mij nu voor het eerst. Mama raakt verloren in de tijd en in haar omgeving. Ik zie in haar ogen de twijfel en het niet begrijpen. Verbindingen worden vernietigd in haar brein. Subtiele slagen zijn het. Al die kleine slagen samen maken gaten in haar denken en doen. Als zware diepe klappen. Ik zie ze niet elke dag. Vandaag wel.

 

Laatste dag

Het is vandaag de laatste dag van November 2018. Ik heb deze maand nog geen column, verhaal, quote, afbeelding of stuk tekst geplaatst op mijn website www.stroomlijnen.com.

Daar baal ik van. Het is nu 23.21 uur. Ik heb nog ruim een half uur om iets te publiceren, zodat het archief november 2018 vermeldt!  Wat een suffe reden, ik weet het! Maar goed, dat is wel de reden dat ik nu nog zit te typen. Het is vrijdagavond, glaasje wijn erbij; het is te doen hoor!

Ik baal ervan omdat ik momenteel niet productief ben met publiceer-baar schrijven. En dat “momenteel” is al wel even. Ik schrijf wel. Elke dag. Creatief, dagboek, woorden van mijn hart en woorden die mij inspireren. Ik lees ook, elke dag. En toch is er steeds dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt – vaak roept – ga nou zitten en schrijf. Elke dag keuzes maken….wat doe ik?

30-11-2018

 

 

 

Schrijven

Mijn streven is om 2 keer in de maand een bericht te plaatsen op  mijn blog. Ik schrijf graag. Ik wil schrijven. Waarom valt het dan elke keer niet mee om een nieuw plaatsbaar stukje te schrijven?

Ik schrijf wel elke dag. Creatief. Ik bedenk een onderwerp waarover ik ga schrijven. Ik zet de timer dan op 12 minuten en schrijf die tijd achter elkaar door, zonder te stoppen. Rustig beweeg ik de pen over het papier.  Ik begin met bewuste gedachten op te schrijven en halverwege het verhaal laat ik dat vanzelf los. Dan duik ik vanzelf dieper in mijn frustratie, verwondering, beleving, onmacht, plezier, liefde of mening. Al naar gelang het onderwerp. Soms weet ik niets meer. Dat schrijf ik dan op. Soms begin ik opnieuw halverwege het geschreven stukje. Ik ga dan terug naar de beginvraag of het onderwerp. De tijd is vlot om.
Deze stukjes zijn géén eetbaar schrijven -zoals Geertje Couwenbergh dit noemt. Deze stukjes gebruik ik als inspiratie om een blog of kort verhaal te schrijven. Soms is zo’n creatief stukje een beginpunt voor een blog en zelden is het compleet.

Ik schrijf omdat ik er blij van word. En opgeruimder en lichter. En tegelijkertijd voller. Ik ervaar meer ruimte en lucht in mijn hoofd en leven. Het werkt ontspannend.  En het fijnst van alles is dat ik Inzicht krijg door het schrijven. Als ik door mijn notitieblokken blader en lees wat er uit mijn hoofd via die pen van mij aan wijsheid op papier komt, dan ben ik onbewust al veel verder in persoonlijke ontwikkeling dan ik bewust weet. Ik verras mijzelf!

Tijd om eetbaar te schrijven neem ik niet. Lijkt alsof ik geen geduld heb om tot een goedlopend verhaal te komen met een begin-midden-eind. Ben ik zó ongeduldig? Waarom? Hoe kom ik daarvan af?

 

Schrijf de blues-3

Zoals ik eerder schreef heb ik mee gedaan aan de “Schrijf de Blues” Schrijfchallenge door Nanda Huneman van 1-1-2018 tot en met 15-1-2018.
Mijn favoriete opdracht is Les 10. De opdracht was een imitatio schrijven. Hierbij gebruik je de structuur van een gedicht om zelf een gedicht te schrijven. Je neemt een aantal beginzinnen en schrijft daarop door. Zo maakte ik mijn eigen versie van De Reis (The Journey van Mary Oliver).

Een week nadat ik deze imitatio heb geschreven lees ik het na in mijn notitieboekje. Wat mooi, goed, knap en ontroerend!  Het geeft goed mijn gevoel weer op die dag en over het specifieke onderwerp. Ik heb mezelf aangenaam verrast; dat ik zoiets moois heb gemaakt!

Ik wil mijn eigen versie van De Reis graag met jullie delen. Het is heel persoonlijk.

De Reis.
Op een dag wist ik wat ik moest doen en begon als redding voor mezelf met logopedie. Erkennen dat ik stotter. Laat vallen mijn perfecte plaatje. Het is er, ik heb geen keus. Zó ben ik. Stop met verstoppen.

Ofschoon de stemmen om mij heen hun slechte raad bleven schreeuwen: “Wees lief, wees aardig, dan is iedereen tevree. Praat altijd vloeiend, dan is iedereen trots en dan…, alleen dán, heb jij het goed gedaan!”

Het was al laat genoeg en de nacht was wild en de weg lag vol gaten en hobbels. Soms een kei, veel vaker takken. Kleine takjes lagen overal. De wind verplaatst en verdeeld. De bladeren zijn weg. Het hout is dood. Het ligt en verplaatst en is niet te zien in het donker. 

Maar stukje bij beetje, als de vorst uit de grond is en de losse takken zijn gesprokkeld en verbrandt op het kampvuur, zie ik knoppen aan de bomen, bloesem aan de struiken, bloeiende bollen en overvalt mij die gave, die kracht – ondergronds, onderhuids- staat nooit stil. Natuur en Mens voedt zich aan energie en zon ook als alles lijkt te rusten.

En er klonk een nieuwe stem, die ik langzaam herkende als mijn eigen stem. Soms een hakkel, altijd oprecht en gemeend. Mijn eigen volle, geaarde stem. Ontroerd voel ik de ruimte; Adem in en uitademend stroomlijn ik mijn gedachten. Mijn rol en ik worden 1. Wijsheid heb ik gesprokkeld al de jaren dat ik leef.

Terwijl ik steeds dieper de wereld binnen beende, vastbesloten om mijn wijsheid te delen, kracht te laten zien, hoop ik zo dat ik het Durf. Durf,  doe, neem nu – nu is het moment – de verantwoordelijkheid over Jouw Leven. Het enige leven dat je hebt. Het enige Leven dat jij redden kan en helen kan.

Geloof – Straal Licht – Sta Recht

10-1-2018